Béatrice Didier

Béatrice Didier is geboren in 1971 in Brussel, en woont daar nog steeds. Ze studeerde podiumkunsten, gaf vervolgens les en werkte met jonge gezelschappen, waaronder Ricochets, waar ze jarenlang de creatieve dimensies van het acteurschap verkende. Na haar ontmoetingen met Boris Nieslony en Monica Klingler, wendde ze zich tot live kunst om haar eigen artistieke acties te ontwikkelen, in solo of met groepen. Dit ontwikkelde ze voor diverse ruimtes: de openbare ruimte, galerijen, musea en locaties die traditioneel niet met kunst worden geassocieerd, in België, maar ook, en vaak, buiten het Vlakke Land.

Elke actie dat Béatrice Didier creëert, stelt haar aanwezigheid in de wereld in vraag. Niet enkel de aanwezigheid, maar soms ook de plaats, een plaats en de herinnering ervan.
Elke actie is efemeer, locatiegebonden en met weinig middelen gemaakt.
Elke actie is een fragment van een doorlopend proces, bepaald door de ervaringen die Béatrice doormaakt en die haar doormaken. Er is een obsessie voor de term poíêsis: "scheppen, maken”, ofwel de handeling van het maken binnen het proces van het gemaakt worden.
Sinds enkele jaren leiden haar performatieve of interactieve acties tot installaties, die ze graag 'sporen' noemt:
Sporen van ontmoetingen; met een wezen, een materiaal, een element, een object, een plaats, een verhaal verweven met de geschiedenis, een gedachte.
Sporen van handelingen of gebaren die voortkomen uit deze ontmoetingen.
Sporen van een ontevredenheid met de wereld zoals die is.
Sporen van een reis in het huidige moment. Of van de pogingen tot zulke reis.
Sporen die de paradoxen van het menselijk bestaan verkennen.
Sporen of getuigenis? Het hangt af van je perspectief.