A Blurry Thing

camilla strandhagen's choreografische praktijk onderzoekt hoe lichamelijke ervaringen van ziekte, dissociatie en neurodiversiteit alternatieve epistemologieën kunnen genereren en normatieve kaders uitdagen.

Choreografie is een vorm waarin speculatieve fictie zich in realtime ontvouwt en ambigue begrippen van lichaam, perceptie en kennisproductie voorstelt. A Blurry Thing onderzoekt hoe ervaringen van ziekte en beperkingen de basis kunnen vormen voor nieuwe esthetische en methodologische instrumenten. Via de strategie van vervaging, zowel als politieke term als artistiek gebaar, onderzoekt het project hoe beweging, geluid en taal kunnen worden gedestabiliseerd om nieuwe vormen van gelijktijdigheid en veelzijdigheid te openen.

Het project gaat uit van de premisse dat een ziek lichaam nieuwe ficties vereist. camilla strandhagen erkent dat deze ficties niet kunnen voortkomen uit één enkel lichaam-geest en wendt zich daarom tot autofictie als collectieve praktijk, waarbij ze meerdere stemmen uitnodigt om samen te ‘schrijven’ in tijd en ruimte. Dit heeft geleid tot de vorming van een neuroqueer onderzoeksgroep, die het choreografische proces begeleidt als zowel een feedbackreferentie voor toegankelijkheid als een experimenteel forum voor het heroverwegen van categorieën van handicap.