Howl baby howl

Het was het meisje van de overkant waarover we steeds hetzelfde verhaal hoorden. Hoe ze als baby in een rieten mandje was aangemeerd en opgevoed door de wolven. Veel meer wisten wij niet over haar. Ze liep altijd rond met een zelfgemaakt vlindernet. Elke roze, fladderende vlinder die ze ving, stopte ze in haar capuchon. En als wij vroegen waarom, verklaarde ze: ‘de flapperende vleugels dempen het geroep.’ Wij knikten en stelden verder geen vragen. Op een avond stond ze in haar eentje op de heuvel naast ons huis. Ze zong een lied en ontdeed zich van haar capuchon. Vlinders stroomden naar buiten en de lucht kleurde roze. Wij keken toe.

Howl baby howl is een beeldende voorstelling van Judith Engelen en Ika Schwander. Met sculpturen en videoprojecties verbeelden ze een wereld waarin kinderen opgroeien onder atypische omstandigheden.

Ika en Judith verbinden het verhaal van de wolfskinderen Romulus en Remus met de uitdagingen van KOPP en KOAP-kinderen. ‘KOPP’ en ‘KOAP’ staan respectievelijk voor ‘Kinderen van Ouders met Psychische Problemen’ en ‘Kinderen van Ouders met een Afhankelijkheids-Probleem’. Zowel Romulus en Remus als KOPP- en KOAP-kinderen belichten de sociaal-maatschappelijke en politieke aspecten van zorg en onopgemerkt blijven in de maatschappij.

Voor deze voorstelling werken Ika en Judith samen met het MaPa-team (mama-papa team) van het Medisch Sociaal Opvangcentrum (MSOC) in Tienen. Het MaPa-team wil samen met gebruikende ouders de risico’s voor hun kinderen verkleinen en proberen te vermijden dat die op latere leeftijd zelf gelijkaardige of andere problemen ontwikkelen.