failles (obligation de quitter le territoire)

Op een dag begint de reis van de vader: Togo vertrok naar de Sovjet-Unie, de droom van een westers leven, de fantasie om in zijn eentje, elders, een nieuw bestaan op te bouwen en op een andere plek nieuwe kennis op te doen.

Dan de ontmoeting met een geliefde en de komst van een dierbaar kind. Wit-Rusland, 1996: een droom die uitkomt. Maar...
1998. België. Drie personen worden zonder papieren.

Tien jaar wachten. Stilte. Strategieën. Angst.

2003, een brief komt aan: “Bevel om het grondgebied te verlaten.”
Twee namen: een veertigjarige vader, een vijfjarig kind.

Een document dat, zonder het te weten, een barst doet ontstaan.

Twintig jaar later is het zover: de vader wordt officieel tot Belgisch staatsburger benoemd.
Het kind weigert.

En de barst wordt een breuklijn.

Met failles (OQT) verkent Alphonse Eklou Uwanteg deze breuken terwijl hen zich verdiept in lichamen, families en verhalen. Hen onthult afgesneden talen, tot zwijgen gebrachte geschiedenissen en intieme tegenstrijdigheden die voortkomen uit ballingschap en assimilatie.

Als tweede deel van een tweeluik dat begon met restes (offrande au million) — een rituele solo opgedragen aan hun oom Alphonse Kanimba, vermoord tijdens de genocide tegen de Tutsi — verschuift failles van rouw naar verzet en heruitvinding.
In een duet met hun vader, wiens ballingschap de stiltes en contouren van hun verhaal heeft gevormd, onderzoekt hen hoe grenzen, documenten en intieme wonden zich in lichamen vastleggen en door diaspora-generaties reizen, waardoor gefragmenteerde identiteiten ontstaan.

Door documentairetheater, choreografisch ritueel en zintuiglijke performance te vermengen, creëert failles een derde territorium: een immateriële ruimte waar documenten levende archieven worden, waar stilte iets tastbaars wordt en waar gebaren een collectief geheugen vormen dat zich in realtime ontvouwt samen met het publiek.