How interactions tell stories

Nikima Jagudajev: "De leidende vragen in dit onderzoek zijn: Kan een choreografie een vreemde blijven voor zichzelf? En is het mogelijk om een dansfrase te maken die gechoreografeerd is, maar toch de onvoorspelbaarheid van bezoekers omarmt? Ik heb het gevoel dat het mogelijk is om een reeks regels te creëren die rekening houdt met verschillende ketens van gebeurtenissen, en die zo is opgebouwd dat bepaalde choreografische paden pas geopend worden als er iets specifieks gebeurt. Bijvoorbeeld: een bezoeker loopt diagonaal van de ene kant van de ruimte naar de andere en opent zo een choreografische mogelijkheid die tot dan toe nog niet beschikbaar was. Of drie mensen belanden in dezelfde hoek van de ruimte, wat een ander domein ontsluit waarin een andere performer moet schreeuwen. Dit zijn slechts ideeën. Het spel – zowel de regels (de mythe) als de acties (het ritueel) die heroriëntatie en verstoring mogelijk maken – zal tijdens dit residentieproces ontwikkeld worden.

Het plan voor deze geconcentreerde werkperiode is om een soort protocol te ontwikkelen dat beweging door de ruimte uitlokt, interactie tussen de performers stimuleert en ook ruimte laat voor interactie met onbekenden. Eén voorstel is om het typische Amerikaanse tienerhuisfeestje te verbeelden: bewegen tussen de dansvloer met muziek, de snacktafel met een bowl waar iets in zit, de slaapkamer waar iedereen aan het zoenen is, en de veranda vol rokers. Deze verschillende ruimtes bieden ons een veelheid aan sferen om ons in te begeven. De scenografie en de andere personages zullen verzonnen zijn; de focus ligt op de beweging: lichaamstaal en interacties."