Togak Gwimo

Ik ben een zwervende geest, ik beweeg door binnen- en buitenruimtes en verschijn in verschillende vormen die tegelijkertijd vrolijk, grotesk, onbegrijpelijk, onstabiel, vulgair, absurd en mysterieus zijn. Als belichaming van al deze betekenissen besta ik als een hedendaagse mythe, gekenmerkt door een misvormde en buitenmaatse anatomie. Mijn huid is gescheurd, mijn vlees blootgelegd, met blauwige organen lijken uit te puilen, vervagen op elegante wijze de grenzen tussen binnen en buiten. Ik sta hier, een brutale, kwetsbare en verleidelijke vorm, een fenomeen dat deze ruimte tracht te bewonen.

Togak Gwimo zweeft tussen een live tentoonstelling en een kneedbare choreografische voorstelling. Puttend uit het bovennatuurlijke, het verleden en het heden, ondermijnt dit mutante wezen bestaande sociale, raciale, politieke, gender- en klassengrenzen. Het distilleert verachtelijkheid door de autoriteit van constructies zoals de grenzen tussen object en subject, leven en dood, of zelf en ander uit te dagen, terwijl het noties van het natuurlijke en het artificiële bevraagt. Een afwijkende morfologie ontstaat uit de fusie van een menselijk lichaam en een groot niet-menselijk kostuum. In eerste instantie grotesk, ploetert en strompelt deze vorm, maar beweegt het zich toch heimelijk, de onhandigheid negerend die veroorzaakt wordt door zijn zware vleselijke omhulsel. Door middel van alledaagse performatieve handelingen spookt het door de ruimte en vult deze met een aura van vreemdheid.

De idiomatische uitdrukking 兎角龜毛 (Togak Gwimo) is in het Koreaans samengesteld uit de Chinese karakters 兎 (konijn), 角 (hoorn), 龜 (schildpad) en 毛 (vacht). Het verwijst naar dingen die in werkelijkheid niet kunnen bestaan, en roept de chimerische beelden op van een konijnenhoorn en een schildpaddenvacht.