écrire les silences, tisser les mémoires

Alphonse Eklou Uwantege nodigt kunstenaar leïla alice uit voor een gespreksperformance.

Hoe draag je een cultuur van oorsprong over wanneer je de mensen die op je lijken niet meer begrijpt, wanneer de verhalen verloren zijn gegaan in de stiltes?

Taal structureert het denken.
Zonder woorden,
zonder taal,
zonder geschiedenis,
blijven er alleen lege houders over, die je met eender wat kunt vullen.

Een taal afsnijden,
is een cultuur afsnijden.
Het is het ouderschap afsnijden,
de bruggen tussen generaties vernietigen.

Afgesneden zijn van je wortels,
is ook afgesneden zijn van je emoties,
van je vermogen om volledig uit te drukken wat je voelt.

Je taal verliezen,
is je psychisch territorium verliezen.
Terwijl sommigen vechten om hun taalkundig en cultureel erfgoed te behouden,
laten wij,
soms,
die territoria vervagen.
En wanneer er niets meer overblijft, wie zal de geschiedenis herschrijven?

Mijn grootmoeder en ik delen geen enkel woord,
dus ontmoeten we elkaar in stilte, kwetsbaar maar verbonden.
De talen in mijn familie zijn veelvoudig:
Russisch,
Kinyarwanda,
Ewé,
Frans.

Ze kruisen elkaar, overlappen en verdwijnen soms, waardoor stille ruimtes ontstaan die rijk zijn aan begraven herinneringen.
Deze stiltes zijn niet leeg:
Ze dragen verhalen, wonden, vergeten fragmenten van een verleden dat nog steeds aanwezig is.

Het is in deze tussenzones dat ik je uitnodig,
"in deze derde ruimte"
waar de vreemdeling in België die van de muzungu in Rwanda ontmoet.

Daar,
tussen stiltes en fragmenten,
probeer ik een hybride taal te vormen,
een onafgemaakte maar levende stem.

Copresentatie door workspacebrussels & La Bellone