Pleut sur le jardin

Pleut sur le jardin markeert de eerste stap in een nieuwe fase van de ontwikkeling van het werk dat in 2025 onder de titel OPUS III van start ging. Dit nieuwe experiment ontvouwt zich als een solovoorstelling rond zowel poëtisch als choreografisch materiaal dat langzaam uitgroeit tot een duet met Golestân Outil-Rouhi en haar moeder Katayoun Rouhi.

Binnen de poëtische verbeelding van de tuin wordt een ‘elders’ opgeroepen: een plaats zonder plaats die de discontinuïteiten mogelijk maakt die de kinderen van migratie ervaren. Deze tuin, een ruimte voor een stille vereniging, is ook een plek om collectief te luisteren naar de stiltes die in de lichamen van de diaspora huizen – voorbij wat gezien kan worden en voorbij wat gehoord kan worden, een plek waar onze ‘andere’ realiteiten worden geschreven.

Als een ruimte voor hen die geen ruimte hebben, is Pleut sur le jardin ook opgevat als een soort gebed. Op deze plek, waar de eeuwige lichamen van dichters en derwisjen rusten, wordt het samenkomen in de tuin een gebaar dat ons in staat stelt om ons, door middel van één enkele ademhaling, opnieuw af te stemmen op de luide ademhaling van culturen en lichamen die zich verzetten tegen hun eigen verdwijning.