The Bench (by accident)

De deur staat open. De gordijnen waaien tegen je huid. Ze vertellen je dat je leeft om dit te voelen. Je bent te levendig om je zo te voelen, het is niet alleen koffie en het volgende vuur om te blussen. Het is niet alleen in de stille hoek waar ik je zie verstoppen. Val niet door de spleet, het is nog niet tijd.

Het is tijd voor brood. Het is niet nodig om de bal aan het rollen te brengen. Blijf daar. De deur staat open. Je mag gaan, maar dat hoeft niet.

In The Bench (by accident) doorkruisen ashleyho+domeniknaue binnenwerelden van verlorenheid, eenzaamheid en hunkering. In een wereld van SNEL SNEL SNEL en GROTER GROTER voelen ze zich gedesoriënteerd en stuurloos. Ze willen zich dichterbij voelen. Ze gaan ergens heen, maar waarheen?

Drijvend in ongedefinieerde delen van een oceaan roepen twee stemmen, luisterend naar een antwoord. Ze dansen een lang gedicht, tussen momenten van ontmoeten en niet ontmoeten.